Ο ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΣ ΜΑΣ ΤΟΠΟΣ

Καλωσορίσατε στον τόπο μας. Στη Λάγκα. Η Λάγκα είναι ένα χωριό χωμένο μέσα στο δάσος, στους πρόποδες των Οντρίων και ταυτόχρονα του Γράμμου, σε ένα απαράμιλλης ομορφιάς τοπίο, στην Καστοριά. Σε όλους εσάς που παρακολουθείτε συστηματικά ή όχι τα τεκτενόμενα του χωριού μας, σας εύχομαι καλή περιήγηση. Το blog αυτό είναι καθαρά λαογραφικό και περιγραφικό τόσο της σύγχρονης όσο και της παλιάς ζωής της Λάγκας. Γιατί δεν πρέπει να χαθούν οι παραδόσεις και η ιστορία μας. Χωρίς αυτά, χωρίς να γνωρίζουμε την κληρονομιά μας, δεν μπορούμε να υπάρχουμε σαν ξεχωριστοί άνθρωποι, σαν συγχωριανοί και πηγαίνοντας πιο μακριά, ακόμα και σαν έθνος.
Καλωσορίσατε λοιπόν και ελάτε να κάνουμε βόλτα μαζί στη Λάγκα του πριν και του τώρα...

Κυριακή, 6 Σεπτεμβρίου 2020

ΚΥΡΙΑΚΗ 6 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2020- ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΒΑΡΒΑΡΑ ΛΑΓΚΑΣ

Πρώτη Κυριακή του Σεπτέμβρη φίλοι μου και τελέσαμε την καθιερωμένη θεία Λειτουργία στην Αγία Βαρβάρα Λάγκας. Παράλληλα, τελέσαμε και το μνημόσυνο υπέρ των πεσόντων- ηρώων του τόπου μας ΕΛΔΥΚαρίων κατά την τουρκική εισβολή του Αττίλα ΙΙ στην Κύπρο, Βασιλείου Παπαλάμπρου και Κωνσταντίνου Κέντρα. Υπερήφανοι που οι δύο αυτοί γίγαντες κατάγονται από τούτα τα χώματα, αποτίσαμε τον ελάχιστο φόρο τιμής στους δύο αυτούς άντρες που υπερασπιζόμενοι την Πατρίδα και την Ελευθερία της, έπεσαν στο πεδίο της μάχης σε μία τόσο άνιση μάχη, που πέρασαν αμέσως στο πάνθεον των ηρώων.
Ας δούμε πως εξελίχθηκε η μέρα μας:

Ακόμα και ο ιερέας μας, ο παπα-Γιώργης θέλησε να λάβει πιο ενεργά μέρος στο μνημόσυνο. Διορθώνει τις ζημιές στα κόλλυβα των ηρώων που προκλήθηκαν λόγω κακοτράχαλου δρόμου.
 


Κι αν λόγω COVID 19 δεν μπόρεσε να εισέλθει το ποίμνιο μέσα στο ξωκλήσι, εξήλθε η Θεία Λειτουργία.
 

Οι ψάλτες μας ακούγονταν μέχρι έξω που μελωδικά η φωνή τους έντυνε τις προσευχές μας.

"Πλούσιοι επτώχευσαν και επέινασαν..."


Και άρχισε το μνημόσυνο των ηρώων.


 Ήμαστε πολλοί. Πάντα προσεκτικοί λόγω COVID 19, αλλά πολλοί!


Φίλοι μου, κάθε 1η Κυριακή του Σεπτέμβρη τελείται Θεία Λειτουργία στην Αγία Βαρβάρα. Την ίδια ημέρα πλέον θα τελείται και το ετήσιο μνημόσυνο υπέρ των ηρώων- πεσόντων του τόπου μας.
Να μας βοηθάει η Χάρη της και του χρόνου να ξαναβρεθούμε εκεί πάλι όλοι μαζί!

ΑΙΩΝΙΑ ΤΟΥΣ Η ΜΝΗΜΗ!
ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΠΟΤΕ!

ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΠΑΠΑΛΑΜΠΡΟΥ-ΚΕΝΤΡΑ

Σήμερα, Κυριακή 6 Σεπτεμβρίου 2020, στη Λάγκα, στο ξωκλήσι της Αγίας Βαρβάρας, τελέσθηκε το μνημόσυνο υπέρ των πεσόντων του Αττίλα με καταγωγή από τη Λάγκα και τον Βράχο- Άργος Ορεστικό, Βασιλείου Παπαλάμπρου και Κωνσταντίνου Κέντρα αντίστοιχα.
Αποτίσαμε τον ελάχιστο φόρο τιμής στους δύο ήρωες του τόπου μας, δίνοντας το παρόν και με υπερηφάνεια και φανερή συγκίνηση αφηγηθήκαμε το θλιβερό γεγονός της τουρκικής εισβολής, κατά την οποία οι δύο Έλληνες αξιωματικοί μας έδωσαν τη ζωή τους, μαχόμενοι για την Ελευθερία και την υπεράσπιση των άγιων χωμάτων της πατρίδας μας:


Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα απο την αρχή.
Ο Διοικητής της ΕΛΔΥΚ Συνταγματάρχης Νιοκόλαος Νικολαϊδης, κατόπιν εντολής του ΓΕΕΦ που σίγουρα την είχε κι αυτό πάρει με την σειρά του από το Αρχηγείο Ενόπλων Δυνάμεων στην Αθήνα, επέλεξε δύο Λόχους Τυφεκιοφόρων, ορισμένες διμοιρίες του Λόχου Διοικήσεως Συντάγματος και μιά διμοιρία Βαρέων Όπλων συνολικής δύναμης 317 ανδρών και έδωσε διαταγή στον «φρέσκο» Υποδιοικητή της Ελληνικής Μονάδας Αντισυνταγματάρχη Παναγιώτη Σταυρουλόπουλο να παραμείνουν και να υπερασπισθούν το Στρατόπεδο «μέχρι ενός» απέναντι σε πιθανή τουρκική επίθεση.
Εκείνος μαζί με τα 2/3 της δύναμης αναχώρησε για να λάβει θέσεις από την περιοχή του Μάμμαρι έως την Δευτέρα περίπου 15 χλμ από το Στρατόπεδο.
Οι 318 λοιπόν άνδρες που έμειναν στο Στρατόπεδο «Ταγματάρχη Δημητρίου Πούλιου» θα έπρεπε να μείνουν εκεί και ή να νικήσουν ή να πεθάνουν μέχρι τον τελευταίο.
Ανάμεσά τους και ο 4ος Λόχος Τυφεκιοφόρων υπό τον Λοχαγό Λούη Ιωαννίδη.
Αυτός ο λόχος παρατάχθηκε στην δυτική περίμετρο του Στρατοπέδου με μέτωπο προς τον Γερόλακκο που αν οι Τούρκοι θα έκαναν επίθεση, θα ήταν η μία από τις δύο διευθύνσεις από τις οποίες θα έρχονταν. Ακριβώς πίσω τους το εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου ΕΛΔΥΚ όπου ο Σταυρουλόπουλος είχε εγκαταστήσει τον Σταθμό Διοίκησής του.
Οι διαταγές ήταν σαφείς προς όλους, Διοικητές Λόχων, Διμοιρίτες, Ομαδάρχες: ΟΥΤΕ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ
Και πως να έκαναν έστω ένα βήμα πίσω. Πίσω τους ήταν η Λευκωσία. Πίσω τους είχαν παραταχθεί στο βόρειο κομμάτι της, από την ΕΛΔΥΚ μέχρι την οδό Λήδρας οι άνδρες του Ταγματάρχη Δημήτριου Αλευρομάγειρου που θα υπεράσπιζαν αυτήν την γραμμή με το 336 Τάγμα και τον 1ο Λόχο του 211 Τάγματος της Εθνικής Φρουράς.
Αν η ΕΛΔΥΚ λύγιζε οι Τούρκοι θα τους χτυπούσαν πισώπλατα η γραμμή θα κατέρρεε και η Λευκωσία θα έπεφτε στα χέρια των Τούρκων. Η διαταγή ΟΥΤΕ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ λοιπόν ήταν μονόδρομος.
Το πρωΐ της 14ης Αυγούστου 1974 μετά το ναυαγιο των συνομιλιών στην Γενεύη, οι Τούρκοι επιτέθηκαν. Ήταν η έναρξη του ΑΤΤΙΛΑ ΙΙ.
Το πρώτο εμπόδιο τους, η ΕΛΔΥΚ.
6.900 Τούρκοι και Τουρκοκύπριοι επιτίθενται κατά των ταμπουρωμένων στα αυτοσχέδια ορύγματα  τους 318 Ελλήνων υπερασπιστών του Στρατοπέδου. Ένας Ελδυκάριος απέναντι σε εικοσιδύο Τούρκους. και δεν έφτανε μόνο αυτό. Οι Τούρκοι διαθέτουν άρματα, πυροβολικό και αεροπορία που σφυροκοπούν ανελέητα το στρατόπεδο. Την ΕΛΔΥΚ υποστηρίζουν τα πυροβόλα μιας μοίρας πεδινού πυροβολικού της Εθνικής Φρουράς. Αντιαρματικά δεν υπάρχουν. Μόνο μερικοί όλμοι μεσαίου διαμετρήματος.
Οι Τούρκοι τρώνε τα μούτρα τους επί σχεδόν τρεις μέρες. 60 ώρες επιθέσεων που δεν τους αποδίδουν τίποτα. Οι Ελδυκάριοι του 2ου και του 4ου λόχου κρατούν γερά, συνεπικουρούμενοι από το τμήμα του Λόχου Διοικήσεως που έχει λάβει θέσεις εκτός στρατοπέδου και της διμοιρίας βαρέων όπλων που βρισκόταν στο
Grammar School στα νοτιοανατολικά της πύλης του στρατοπέδου και έξω από αυτό.
Ώσπου την 3η μαύρη ημέρα της υπεράσπισης του, μια ακατανόητη διαταγή, αναγκάζει την Μοίρα Πυροβολικού που υποστήριζε τους Έλληνες υπερασπιστές να σιγήσει. Οι Τούρκοι βρίσκουν ευκαιρία και κατευθύνουν όλα τα άρματα τους εναντίον των υπερασπιστών του Στρατοπέδου.
Τα άρματα περνούν πάνω από τα ορύγματα που οι Έλληνες στρατιώτες δεν τα εγκαταλείπουν. Πως να τα εγκαταλείψουν. Το Στρατόπεδο είναι Ελλάδα, όλη η Κύπρος είναι Ελλάδα. Μένουν εκεί και μάχονται σώμα με σώμα με τα λεφούσια των Τούρκων που ορμούν βλέποντας τα άρματα τους να έχουν περάσει.
Στιγμές αυταπάρνησης για την ζωή, άφθαστου ηρωισμού, συναδελφικής αλληλεγγύης, συντροφικότητας εξελίσσονται ανάμεσα στις γραμμές των αμυνομένων. Μάχη που εξελίσσεται σε λυσσασμένη προσπάθεια αυτοσυντήρησης.
Κάποια στιγμή ο επικεφαλής της άμυνας Αντισυνταγματάρχης Σταυρουλόπουλος, αντιλαμβανόμενος την εγκατάλειψη από το ΓΕΕΦ και την Διοίκηση της ΕΛΔΥΚ και την προδοσία που παίχτηκε με την παύση των πυρών ανάσχεσης των τουρκικών αρμάτων από το πυροβολικό μας, σε μια προσπάθεια να διασωθούν όσοι περισσότεροι μπορούσαν και να μην εγκλωβιστούν στην «τανάλια» των Τούρκων που πλημμύριζαν τον στρατόπεδο πλέον από παντού, διέταξε απαγκίστρωση εν ημέρα και υπό την ισχυρά πίεση του εχθρού.
Οι υπερασπιστές με πίστη ότι έκαναν το καθήκον τους εγκαταλείπουν τα ορύγματά τους και ξεκινούν να φεύγουν προς τα υψώματα Κολοκασσίδη όπου τους κάλυπταν οι άνδρες του 212 Τάγματος της Εθνικής Φρουράς. Πολλοί θα μείνουν να καλύψουν αυτοπροαιρέτως όσους υποχωρούν.
Δύο από αυτούς είναι οι Ανθυπασπιστές Κέντρας και Παπαλάμπρου.
Κοντοχωριανοί, συνάδελφοι και φίλοι.
Ο Κέντρας διώχνει τους περισσότερους από την διμοιρία του, να φύγουν να σωθούν. Μένει με λίγους για να τους καλύψει κάνοντας με τα πολυβόλα του μια βεντάλια πυρός που τους προστατεύει. Βλέποντας τον πάει δίπλα του και ο Παπαλάμπρου. Δεν ήθελε να αφήσει τον φίλο του. Μαζί πλάι- πλάι χτυπούν– με βάση μαρτυρίες διασωθέντων του λόχου τους – τους Τούρκους που επιτίθενται. Τα πολυβόλα τους χτυπούν ασταμάτητα στο ψαχνό το τούρκικο ασκέρι που έκανε το λάθος να βρεθεί στην μεριά τους.
Ξαφνικά μια μεγάλη έκρηξη ακούστηκε από την εξέχουσα που είχαν οχυρωθεί και μάχονταν οι δύο ήρωες με τους λιγοστούς άνδρες τους..
Τα πολυβόλα τους σίγησαν. Κανείς δεν τους ξαναείδε ποτέ.
Έμειναν εκεί της κείνων ρήμασι πειθόμενοι...


Σήμερα όλοι μαζί δώσαμε το παρόν για να τιμήσουμε στο ελάχιστο αυτούς τους τεράστιους άνδρες. Και κυρίως την υπόσχεση ότι ΔΕΝ ΘΑ ΞΕΧΑΣΟΥΜΕ ΠΟΤΕ~
ΑΙΩΝΙΑ ΤΟΥΣ Η ΜΝΗΜΗ
ΔΟΞΑ ΚΑΙ ΤΙΜΗ ΣΤΟΥΣ ΗΡΩΕΣ ΤΗΣ ΕΛΔΥΚ!!! 


Κυριακή, 30 Αυγούστου 2020

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ

Κυριακή 30 Αυγούστου σήμερα και η βόλτα μας στη Λάγκα έγινε μέσα σε μια γλυκιά, ζεστή ημέρα. Και με ανάταση ψυχής, και τα δώρα της υπαίθρου, χόρτασε το πνεύμα και το σώμα με τις εξαιρετικές λιχουδιές που ετοιμάστηκαν στο καφενείο του χωριού.

Εις το βουνό ψηλά, εκεί, είναι εκκλησιά ερημική, 
το σήμαντρό της δε χτυπά, δεν έχει ψάλτη, ούτε παπά...



Και οι μεζέδες... με την σιγουριά της Λάγκας!




Τι καλύτερος τρόπος να αποχαιρετίσουμε το καλοκαίρι! (Τουλάχιστον ημερολογιακά)

Σάββατο, 15 Αυγούστου 2020

Δεκαπενταύγουστος 2020

Χρόνια πολλά φίλοι μου! Η Μεγαλόχαρη να οδηγεί τα βήματά μας και να προστατεύει όλο τον κόσμο καθώς είναι η πιο γλυκιά μητέρα, με τη μεγαλύτερη αγκαλιά. 
Στη Λάγκα σήμερα η μέρα άρχισε ζεστή και όμορφη για την γιορτή Της. Δεν θα παραλείπαμε ποτέ να πάρουμε την ευλογία της στον Ιερό ναό του βράχου που είναι αφιερωμένος στην Χάρη Της.



Κι επειδή η μέρα το ζήτησε, μια βόλτα το Κρυονέρι ήταν παραπάνω από απαραίτητη. Και δεν είχαμε άδικο. Η ψυχή μας γέμισε χρώματα, ηρεμία και νερά τρεχούμενα!


Δροσιστικός ο ήχος και μόνο στο άκουσμά του.

Και μια μικρή βόλτα αποκάλυψε τις ομορφιές του.















Το ταλαιπωρημένο παπούτσι δείχνει το μέγεθος της μπαρμπούτας Τεράστια!




Και μετά ένα γιορτινό γεύμα με συγγενείς και φίλους, καθίσαμε επιτέλους να ξεκουραστούμε και να καταστρώσουμε το πρόγραμμα της βόλτας το απογευματινό. Αλλά, λογαριάσαμε χωρίς τον ξενοδόχο. Άρχισε μια καταιγίδα, με τόσο χαλάζι, που έπεσε η θερμοκρασία περίπου 10 βαθμούς!



Δροσιστήκαμε όμως!
Καλή συνέχεια του καλοκαιριού φίλοι μου!

Παρασκευή, 14 Αυγούστου 2020

Φιλοκαλία- Κομμωτική!

Της Παναγίας σήμερα και η πίστη μας γιορτάζει το σπουδαιότερο γεγονός μετά την Ανάσταση του Κυρίου μας. Γι' αυτό άλλωστε και η Κοίμηση της Θεοτόκου ονομάζεται και Πάσχα του καλοκαιριού.

Μεγάλη γιορτή για τη Λάγκα και χαρούμενη. Γι' αυτό και οι Λαγκιώτισσες προσπαθούσαν να είναι όμορφες, σαν την καρδιά τους. Η φτώχεια παρούσα, αλλά η φιλοκαλία ακόμα πιο παρούσα!
Αυτό που μπορούσαν να κάνουν ήταν κυρίως να περιποιηθούν την κόμη τους, γιατί ενδυματολογικά δεν είχαν επιλογές. Με φιόγκους στα μαλλιά, με δυνατό βούρτσισμα για να τους δίνουν όγκο και να είναι υγιή και να γυαλίζουν, με όποιον τρόπο έβρισκαν.
Οι πιο τυχερές είχαν και την βοήθεια της τεχνολογίας. Βούρτσες που ήταν όμορφες, με εικόνες πάνω τους και φυσικά... μασιά για τις μπούκλες τους! Και όμως, κάποιες την είχαν.
Ένα εργαλείο σαν ψαλίδι, με στρογγυλά σκέλη που το πύρωναν στην φωτιά και έμπλεκαν ανάμεσά του τούφες από τα μακριά τους μαλλιά. Και με την θερμότητα δημιουργούνταν η πολυπόθητη μπούκλα. Εντείνονταν η ομορφιά.
Άσχετα καμιά φορά αν ξεχνούσαν στα κάρβουνα του τζακιού λίγο παραπάνω τη μασιά και έκαιγε πολύ και τους έμενε η μπούκλα πάνω στο σίδερο... Και είχαμε κλάματα. Κάποτε γίνονταν έμπειρες στο είδος.
Ω, αιώνια γυναίκα! θα βρεις τον τρόπο να γίνεις και να νιώσεις όσο ομορφότερη μπορείς!!!