Ο ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΣ ΜΑΣ ΤΟΠΟΣ

Καλωσορίσατε στον τόπο μας. Στη Λάγκα. Η Λάγκα είναι ένα χωριό χωμένο μέσα στο δάσος, στους πρόποδες των Οντρίων και ταυτόχρονα του Γράμμου, σε ένα απαράμιλλης ομορφιάς τοπίο, στην Καστοριά. Σε όλους εσάς που παρακολουθείτε συστηματικά ή όχι τα τεκτενόμενα του χωριού μας, σας εύχομαι καλή περιήγηση. Το blog αυτό είναι καθαρά λαογραφικό και περιγραφικό τόσο της σύγχρονης όσο και της παλιάς ζωής της Λάγκας. Γιατί δεν πρέπει να χαθούν οι παραδόσεις και η ιστορία μας. Χωρίς αυτά, χωρίς να γνωρίζουμε την κληρονομιά μας, δεν μπορούμε να υπάρχουμε σαν ξεχωριστοί άνθρωποι, σαν συγχωριανοί και πηγαίνοντας πιο μακριά, ακόμα και σαν έθνος.
Καλωσορίσατε λοιπόν και ελάτε να κάνουμε βόλτα μαζί στη Λάγκα του πριν και του τώρα...

Πέμπτη, 29 Δεκεμβρίου 2011

ΠΑΙΔΙΚΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΛΑΓΚΙΩΤΙΚΟ

Καλησπέρα φίλοι μου. Στην προσπάθειά μου να συγκεντρώσω όσο το δυνατόν περισσότερα στοιχεία για την παλιά ζωή στη Λάγκα, έχω βρεθεί άφωνη- όχι λίγες φορές- μπροστά στην εφευρετικότητα των ανθρώπων της εποχής εκείνης, ώστε να διευκολύνουν την ζωή τους. Το ίδιο συμβαίνει και με τα παιδιά. Δεν υπήρχαν κατασκευασμένα παιχνίδια τότε. Τα παιδιά όμως θες από ανάγκη, θες από μεγάλη ενεργητικότητα, έβρισκαν τρόπους να περνούν την ώρα τους και να εφευρίσκουν παιχνίδια. 
Το έχω αναφέρει κατ' επανάληψη εξ' άλλου. Ένα από αυτά τα παιχνίδια λοιπόν, ήταν και η Γκουτσιουνίδα. Ας θυμηθούμε πως παιζόταν:

Γ κ ο υ τ ζ ι ο υ ν ί δ α

Το παιχνίδι αυτό παίζονταν με το γκιρτσίνι. Έτσι  λεγόταν το εσωτερικό σκληρό μέρος του καλαμποκιού. Η ρόκα που λέμε σήμερα. Σε κάποια πλατεία, αλάνα, ή αλώνι, τα παιδιά έκαναν ένα μεγάλο κύκλο και στο εσωτερικό του ένα μικρό ομόκεντρο. Στο κέντρο του μικρού κύκλου έσκαβαν μια τρύπα και τοποθετούσαν το γκιρτσίνι όρθιο. Δεν ήταν βαθιά, ίσα που να στέκεται το γκιρτσίνι. Ορίζονταν ένα παιδί αρχηγός, και αυτός έδινε το σύνθημα για να αρχίσει το παιχνίδι. Τα υπόλοιπα παιδιά είχαν μεγάλα ραβδιά που τα ονόμαζαν γκουτσιουνίδες και προσπαθούσαν να βγάλουν το γκιρτσίνι όχι μόνο έξω από την τρύπα αλλά και έξω από τον εξωτερικό κύκλο. Όποιο παιδί το κατάφερνε γινόταν αρχηγός, και συνέχιζε το παιχνίδι.
Βασικά ήταν παιχνίδι για αγόρια.

Φίλοι μου, όπως βλέπουμε, απλά και ομαδικά ήταν τα παιχνίδια τότε. Έφερναν το γέλιο και την χαρά σε όλα τα παιδικά προσωπάκια όμως. Και το μεγάλο πλεονέκτημα: τα παιδιά βρίσκονταν μαζί, έκαναν παρέα και κοινωνικοποιούνταν. Σε όποιες δύσκολες εποχές κι αν ζούσαν. Αυτό δυστυχώς φαίνεται να έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Αλλά τουλάχιστον ας μην ξεχνάμε πως όσο δύσκολοι καιροί κι είναι, οι άνθρωποι μπορούν να ανταπεξέρχονται με την υποστήριξη που δίνουν και παίρνουν από τους συνανθρώπους τους.
Καλή συνέχεια να έχετε φίλοι μου.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου